Hardcoreminnend België mag trots zijn op ons eigen Break of Day. Dit vijftal brengt op ‘The Hangman’s Fracture’ een dozijn intelligente, melodieuze hardcoresongs met voornamelijk cleane zang van Teun Van Aerschot, die zich op zowat elk nummer ook bedient van een eerder traditionele hardcoregrunt. Teuns stem kent heel wat bijval, maar zal toch niet iedereen kunnen aanspreken. De man zingt zeker niet slecht, maar klinkt wat ons betreft soms een heel klein beetje als Kermit de Kikker. Op de mooie pianoballade “Father’s Day” laat hij echter ook horen waartoe hij in staat is en dat is niet misselijk. Bovendien is Van Aerschot erin geslaagd om een aantal uitstekende teksten te schrijven. Die zijn vaak politiek gelaten, waardoor Break of Day vaak doet denken aan een Belgische variant van Bad Religion. “Western Hate-Sphere” kaart bijvoorbeeld de situatie in het Midden-Oosten aan en begint ook nog eens met een erg sterke riff. Drummer Raf Van Eynde zorgt voor meer dan voldoende variatie en houdt alles spannend, terwijl het samenspel met gitarist Bart Van Eynde begrijpelijkerwijs erg strak is. Het is overigens Bart die – samen met medesnarenplukker Tim Dries – voor een karrenvracht interessante riffs en boeiende gitaarlijntjes zorgt.
‘The Hangman’s Fracture’ begint îjzersterk, met een vrij simpel maar uitermate effectief, erg heavy instrumentaaltje, waarna “No Solace” zowel plaats laat voor spannende gitaarlijnen als rustigere passages die iets meer ruimte bieden aan Van Aerschot. Vaak neigen deze jongens zelfs richting metal en daar zijn we niet bepaald rouwig om.
Het kwade “Contrast” handelt over de vervuiling en andere fouten van de mensheid, het uitstekende “Casualties of Belief and Greed” (waarop naast alweer een sterke riff ook de basgitaar goed tot uiting komt) over onrechtvaardigheid, “The Hobo Wears Prada” over het feit dat anderen niet hoeven te zeggen wat jij moet doen, het ultrakorte “Forbid, Forbade, Forgotten” over de situatie in Tibet, enzovoort.
Zelf is ondergetekende recensent nooit een fan geweest van hardcore, behalve dan als het om bands als Life of Agony gaat. Break of Day bestaat echter uit goede muzikanten die duidelijk weten wat ze aan het doen zijn. De zanglijnen zijn niet altijd even melodieus, maar zijn toch geregeld vrij meezingbaar, en elk nummer zit behoorlijk goed in elkaar. Zelfs de afwisseling tussen zingen en schreeuwen werkt goed. Niet slecht!
|
|
