Het moet sinds Dream Theater's 'Metropolis PT. 2: Scenes From a Memory' geleden zijn dat ik nog eens echt kapot was van een progplaat. Tot ik Guilt Machine - het nieuwe project van Arjen Lucassen - te horen kreeg. Gelukkig vind je hier geen science fiction teksten terug, of duizendeneen muzikanten. Wat je wel krijgt is een soort heuse band, bestaande uit Lucassen zelf, ex-Porcupine Tree drummer Chris Maitland, gitariste Lori Linstruth en verrassend onze eigen Jasper Steverlinck (Arid) op zang. Ik dank alvast de hemel op mijn blote knieën omdat er eindelijk iemand een niet-metal zanger bij zulk een project betrekt. En wat Jasper hier laat horen is absolute wereldklasse. De muziek leunt bij momenten vaak aan bij Pink Floyd, maar is wat bombastischer. Het fenomenale bereik van Jasper Steverlinck geven de songs net datgene waardoor ze niet goed maar geweldig klinken. Met “Twisted Coil” krijgen we onmiddellijk een song van bijna 12 minuten, maar zelfs dat lijkt haast niet lang genoeg. “Leland Street”, “Green and Cream” en “Over” zijn absolute krakers die ik nu al niet meer uit mijn hoofd krijg. Dit alles in combinatie met de prima teksten van Lori Linstruth, gebaseerd op het thema depressie, werkt erg verfrissend. Met zijn solo-uitstap bewees Jasper al dat hij ook wat anders kan naast Arid, met Guilt Machine verrast hij ditmaal de fans aan de andere kant van het muzikale spectrum. Wat mij beftreft is dit een van de beste albums die Arjen Lucassen achter zijn naam heeft staan.
|
|
