Arend, jullie lijken uit het niets te komen maar al wie de Belgische rockscene een beetje gevolgd heeft, is de meeste leden van Solenoid al eens tegen het lijf gelopen. Kan je Solenoid toch eens even voorstellen aan de wereld?
De geschiedenis van Solenoid, goh… daar kunnen we eigenlijk vrij bondig over blijven. Het prille begin van Solenoid situeert zich ergens rond 2003, toen de twee gitaristen zijn beginnen te jammen. De band werd dan geleidelijk aangevuld met de leden die er nu nog steeds inzitten en het is een op en top Genkse band. We hebben eigenlijk een vrij lange inloopperiode gekend waarin we twee demo’s hebben gemaakt. Het is pas de laatste jaren dat de bal onze kant is beginnen oprollen met toffe concerten en tours die we konden doen, interesse van labels en dergelijke. Ik heb het gevoel dat de geschiedenis van Solenoid nu pas gaat beginnen. Wat de naam betreft, voor zover ik weet is een solenoid een klein onderdeeltje dat elektrische energie omzet in mechanische energie. Je kan het terugvinden in je wagen, je ijskast, je computer enzovoorts. Maar ik ben geen technicus en ik kan het dus ook totaal mis hebben. Maar de idee, het omzetten van elektrische energie, onze amps en gitaren dus, en het in beweging brengen van ons publiek, leek ons een leuk idee. En voorts bekt het gewoon wel lekker!

Als ik het goed heb, is dit jullie eerste plaat bij een platenlabel. Vanwaar de keuze voor Buzzville Records?
We kunnen niet ontkennen dat we ook over een major hebben nagedacht, de verleiding was groot. Langs de andere kant hadden we tijdens onze concerten in België de mannen van Buzzville al enkele malen ontmoet en we wisten dat zij echt interesse hadden om onze cd uit te brengen. Hoewel dit Belgische label vooral stoner en rock op de markt brengt, passen we er wonderwel in met Solenoid. Iedereen kent er iedereen en niemand is er een nummer. Peter en Patrick van Buzzville zijn altijd bereikbaar en geven ons echt een huiselijk, als het ware een familiaal gevoel. En, they made us an offer we couldn’t refuse. Maar we beseffen heel goed dat Buzzville nooit de promo-machine kan zijn die vele major’s wel zijn. Elke medaille heeft echter een keerzijde. Er zijn in het verleden al een aantal Belgische bands geweest die getekend waren bij een major en die een paar jaar hele hoge toppen hebben gescheerd. Maar voor wat hoort wat, en deze bands werden, ondanks de enorme cd-verkoop, geconfronteerd met torenhoge schulden bij hun platenfirma voor promo, tours en hotels. Het gaat soms zelfs zover dat de schulden de inkomsten overtreffen! Buzzville is op dit gebied veel transparanter en veel meer down to earth. Beide voetjes op de grond en dat past meer bij ons. Over de distributie hebben we alleszins geen klagen want onze cd zal vrijwel in heel Europa op de markt komen. We hebben verdeling in Amerika en de cd kan wereldwijd worden besteld via Bertus. Enkel Japan is nog een mooie droom, haha. De toekomst zal uitwijzen of we de juiste beslissing hebben genomen. Persoonlijk zullen we al blij zijn wanneer we voldoende fondsen bijeenkrijgen om ook onze volgende schijf via Buzzville te releasen en zo nog jaren muziek te kunnen maken.

Hadden jullie ook niet iets van "Hehe, eindelijk een platencontract"? Want uiteindelijk zijn jullie toch alweer een tijdje bezig, ook buiten Solenoid.
Het streven naar een platencontract is nooit het hoofddoel geweest, alles draait uiteindelijk
om de muziek. Ook zonder contract hadden we deze plaat uitgebracht. Maar ontegensprekelijk heeft de samenwerking met Buzzville Records tal van voordelen. Zeker qua contacten, distributie, promo en dergelijke, is de steun van het label een grote stap voorwaarts. Als je zelf je cd zou uitbrengen, dan blijf je ook wel verantwoordelijk voor alles. Dan dien je zelf in te staan voor de promotie, moet je zelf zoeken achter distributie enz. Nu kunnen we ons als band ten volle concentreren op de muziek en wordt al de rest gedaan door ons management en onze platenfirma. Dus in die zin is het wel een hele last die van onze schouders valt. We zijn dan ook al volop bezig met het schrijven van de volgende cd.

Dat horen we graag maar toch nog even over deze album. Dit is sowieso jullie eerste plaat. Was het een moeilijke om te maken?
Muzikaal gezien zeker niet, we waren toch al enkele jaren bezig en hadden dus voldoende tijd om aan de nummers te werken die nu op ’Solenoid’ staan. Als band word je plots wel geconfronteerd met een heel leerproces waar je op voorhand niet aan gedacht had. Zo is er tussen de effectieve opnames van de cd, de mix en mastering veel tijd verloren gegaan. Onze opnames waren oké maar dienden dan verder te worden afgewerkt op professioneel niveau. Wie neem je als mixer? Wie doet de mastering? Om je maar een voorbeeld te geven, we hebben denk ik wel zes verschillende masters liggen van het album. In eerste instantie werd de mastering in California gedaan door Moar Appelbaum. De man is zeer bekwaam en leverde schitterende masterings af. Alleen pasten die niet bij de sound die wij voor ogen hadden! Tot Göran Finnberg op de proppen kwam en plots was alles in orde. Begrijp ons niet verkeerd, als band vinden we nog steeds dat bepaalde dingen beter hadden gekund of anders hadden gemoeten maar je dient ergens de lijn te trekken en te zeggen: “Dit is het nu”. We zijn zelf best fier over het resultaat en ik denk, gezien de reacties in de schrijvende pers, dat we dat ook mogen zijn. We hebben nu natuurlijk een hoop bagage die we meenemen naar onze volgende schijf.

De opnames vonden plaats in het Waalse maar de mix werd gedaan door niemand minder dan Chris Tsangarides. Vertel! En vooral, hoe heb je hem kunnen strikken?
Ons huidige management kende Chris al vanuit het verleden maar wij waren eigenlijk op zoek naar een degelijke mixer in België die we konden betalen. Solenoid is dus zeker niet wat je noemt een rijke band, integendeel zelfs! Aangezien we de kans kregen om met Anvil op een Europese tour te gaan, hebben we alles even aan de kant gezet en het is eigenlijk tijdens deze tour dat Tsangarides’naam voor het eerst is gevallen. Hij is namelijk de man achter de knoppen bij Anvils legendarische ‘Forged in Fire’ maar ook bij hun laatste cd ‘This is Thirteen’. Toen ons management ons voorstelde om onze opnames voor te leggen aan Chris Tsangarides, hadden we allen zo iets van “Yeah, Right!”. Onze verwondering was dan ook groot toen Chris luttele dagen later dolenthousiast aan de telefoon hing! We hebben dan ook even moeten uitleggen hoe beperkt ons budget wel was, Solenoid kan een man als Chris Tsangarides onmogelijk betalen, maar dat kon zijn enthousiasme niet temperen. Hij wou en zou het doen! Hij was vooral te vinden voor de vele referentiepunten die Solenoid had naar de jaren ’80, toch een beetje “zijn” periode en de manier waarop we alles in een eigen kleedje hadden gestopt. De man zelf is zeer beminnelijk en gewoon. Bij de twee visites die we aan zijn studio maakten liet hij ons direct thuis voelen. We werden door hem persoonlijk afgehaald in de haven van Dover en ontvangen met thee - met wolkje melk - en gebak. De ware vakkennis van de man komt pas naar boven als hij plaatsneemt achter zijn tafel in zijn studio. Met enkele draaien aan de knoppen wist hij onze opnames, waarvan wijzelf reeds het gevoel hadden dat die al sterk waren, naar een totaal nieuw niveau te tillen. We wisten meteen dat we juist zaten. Ik had al veel respect voor CT voor zijn werk met al die grootheden (onder andere Black Sabbath, Thin Lizzy en Judas Priest) die hij in het verleden al gemixt had. De snelheid en kennis waarmee de man werkt, grenzen echt aan het ongelooflijke. Hij kent de muziek en elke knop in zijn studio door en door. Een fantastische ervaring die we hopelijk in de toekomst kunnen herhalen.

Hoe zijn de opnames zelf trouwens verlopen?
De studio is eigenlijk niet echt ons ding. De tijdsdruk, al die lichtjes, knopjes, toeters en bellen, geef ons maar het podium! Lekker blazen en ons muzikaal uitleven! Ik weet wel dat het een noodzakelijk kwaad is waar we ook in de toekomst nog mee geconfronteerd zullen worden, maar nee, niet ons ding.

Toen ik jullie geweldige plaat voor het eerst hoorde, vond ik het moeilijk om er echt een naam op te plakken. Metal, stoner, rock, ik wist het niet goed. Kan je zelf even beschrijven hoe jullie je muziek zien en kan je daar dan ook enkele namen van bands bij geven die dienden als voorbeeld of die van grote invloed waren?

Onze muziek is inderdaad een brede mix van ‘het hardere genre’. Metal, hardrock, stoner, punk en blues, het wordt allemaal met elkaar verweven. Weliswaar met één constante : rock! Je kan uiteraard invloeden van Motörhead, Iron Maiden en/of Thin Lizzy in onze muziek terug vinden - het is nu eenmaal de muziek waarmee we zijn opgegroeid - maar telkens geven wij daar onze eigen draai aan. Daardoor klinkt onze muziek zeker niet gedateerd. Muziek komt bij ons uit het gevoel en uit het hart. We gaan zeker niet klakkeloos kopiëren wat velen ons al hebben voorgedaan. We zijn nu eenmaal geen muziekpuristen die zich enkel binnen een wel omlijnd muziekgenre willen bewegen. Het flirten met verschillende stijlen is net boeiend, lekker buiten de lijntjes kleuren. Als je de verschillende cd-besprekingen erop naleest, zie je dat men het moeilijk heeft ons in een welbepaald hokje te plaatsen en dat vinden wij net leuk. Het bewijst dat Solenoid anders is dan alle andere bands, dat we een identiteit hebben. Afhankelijk vanuit welke hoek de review komt, wordt dat dan iets van ; “metal met stoner-invloeden” of “NWOBHM met jaren zeventig rock” of iets in die aard, maar niemand kan er echt zijn vinger opleggen. Sommige reviewers kunnen hier totaal niet mee om, ze baseren zich louter op de ‘hokjes’ waarin ze je trachten te plaatsen en verliezen zo de muziek uit het oor. Dat laten we dan ook koudweg aan ons voorbijgaan, you can’t win them all. Ze vormen gelukkig een kleine minderheid. Onze cd is nu, na de Benelux, net uit in Duitsland, kort daarop volgt Frankrijk en we moeten stellen dat negentig tot vijfennegentig procent van de besprekingen die we binnenkrijgen uitermate positief zijn. De hoogste score die we tot nu toe in Duitsland haalden is veertien op vijftien en dat is toch iets om echt fier op te zijn. We kijken dan ook echt uit naar hoe Frankrijk en later de rest van Europa gaat reageren op ‘Solenoid‘. We hopen vooral dat de mensen die onze cd kopen en beluisteren de enorme spelvreugde terugvinden waarmee we de nummers hebben gemaakt en gespeeld. Echte rock, degelijke nummers, volume op tien en loads of fun, daar draait het bij ons om.

Ik heb jullie demo uit 2005 hier nog liggen. Kan je ons vertellen welke muzikale weg de band heeft doorgemaakt van die demo tot 'Solenoid', de plaat die nu in de winkels ligt?
Muzikaal zijn we altijd vanaf het begin onze eigen weg blijven volgen. Als band groei je natuurlijk door de jaren, door het samen spelen en de vele optredens. De interactie met je publiek speelt hierbij een grote rol. Intussen hebben we naast de vele optredens in België er ook al een Europese tournee en een Amerikaanse East Coast Tour (Boston, NY, Washington Dc,…) opzitten. Een volgende Europese tour volgt eind maart tot begin april. Hierbij zullen we België, Nederland , Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk, Zwitserland en Italië aandoen. Bij elke nieuwe ervaring blijft een band groeien, niet alleen intern, maar ook op muzikaal niveau. Elke keer doe je weer nieuwe ervaringen op die je rijker maken als mens, maar ook als muzikant.

Die demo heeft trouwens plus minus hetzelfde artwork als de nieuwe plaat. Waar staat het voor en wie is de maker van dit kunststukje?
Het bandlogo, dat ook als artwork werd gebruikt, vindt z’n oorsprong in een oud
heksenteken dat we bewerkt hebben. De vier bollen of planeten staan voor de oerkrachten water,vuur,aarde en lucht. Het malthezerkruis staat voor wederopstanding en de lijn werd doorgetrokken naar de kosmos. Het logo past als het ware bij de band, het straalt kracht en vuurwerk uit ; het rock-en metalgehalte dat je uit onze songs kan puren. Door het geheel in een spacey kleedje te plaatsen zit je dan weer meer in de stoner hoek. De oorspronkelijke demo-versie werd uitgewerkt door David Van de Goor, het artwork op deze plaat werd gedaan door Wim Callebaut (SNART@Live.com).We wilden ons oorspronkelijke logo behouden als album-cover maar dan een ietwat verder uitgewerkte en meer hedendaagse versie dan de originele punk-versie. Temeer omdat we het een eenvoudig en krachtig logo vonden. Wim heeft wat ons betreft schitterend werk geleverd. De hoes hangt trouwens in het groot thuis aan de muur.

Wil je zelf verder nog dingen kwijt over de plaat?
Ja, natuurlijk! Vooral het feit dat deze ook te verkrijgen is op vinyl via Heavy Birth Records.
Je kan ze vinden en bestellen op http://www.heavybirth-records.eu/. Vooral omdat we zelf heel felle vinyl-liefhebbers zijn, zijn we dan ook enorm trots op deze release. Ook de Nederlandse platenfirma Heavy Birth gelooft fel in ons en dat geeft een goed gevoel! Eigenlijk hebben we dus twee broodheren.

De meeste leden zijn/waren actief in tal van andere heavy bands. Stuk voor stuk sterke bands maar het leek nooit echt te lukken. Denk je met Solenoid een doorbraak te forceren of is dat niet echt iets waar jullie van wakker liggen? Ik bedoel, de muziek zit goed maar naar mijn gevoel laat de bekendheid vaak te wensen over.
De grote doorbraak? Ik denk niet dat iemand van ons daar ooit wakker van gelegen heeft. En in deze barre tijden van crisis en dergelijke is het maar de vraag of dat er ooit van zal komen. Iedereen weet dat de cd verkoop momenteel op zijn gat ligt en eigenlijk kon deze release niet slechter vallen. We gaan er zeker voor en zetten er ons ten volle voor in maar realisme vertelt me echter dat we nog een paar hele goeie albums gaan moeten maken voor we over een eventuele grote doorbraak zouden kunnen spreken. Laat ons hopen dat dit album een eerste stap is. Het is alleszins nooit een beweegreden geweest om een nieuwe band op te starten, laat staan om met een band te stoppen. Je hebt wellicht een punt dat we niet echt bezig waren met het verwerven van ‘bekendheid’. We doen dat gewoonweg niet graag, dus doen we het niet. Het is nu vooral Lieven, onze manager, die zich daarmee bezig houdt.

Maar ondertussen hebben jullie wel al met enkele grote namen gespeeld. Hoe was
het bijvoorbeeld om met Anvil te touren?
In het begin is zoiets altijd aftasten maar na een paar dagen on the road bleken de individuele karakters echt wel te klikken. We hebben dan ook vele toffe herinneringen aan die tour. Lips (Steve Kudlow, nvdr) blijkt niet enkel op het podium een spraakwater maar ook daarbuiten. Hij noemde ons na de tour zelfs “the best touring band Anvil ever had” en dat zegt toch wel veel. We zijn dus goede vrienden geworden en houden de beste contacten. Misschien zit er in de toekomst nog wel een nieuwe gezamenlijke tour in. Alles hangt voor ons af van de planning ervan, aangezien we dit jaar al een ferme brok van ons verlof zullen opsouperen aan die Europese Tour.

Je had het net over Anvil maar ik ben eigenlijk meer benieuwd naar het optreden met Gwar! Hoe kwamen jullie daarbij, hoe was het en hoe waren die gasten naast het podium?
Het concert in Hasselt werd georganiseerd door Heartbreak Tunes, die ons hiervoor gecontacteerd hadden. Maar Gwar, het blijft een aparte groep. Je weet wat je kan verwachten
buiten de muziek; een deel theater, show en vooral een puinhoop nadien. Het was wel even wennen in de backstage want normaal gezien ligt die vol met instrumenten en dergelijke, nu stonden er rekken vol zwaarden en bijlen. Ze hadden er ook een douchecabine gezet waar de figuranten zich konden ontdoen van al die verf. Je liep er dus geregeld een half-naakte groen-blauwe kerel tegen het lijf in string en jarretelles… bizar.

Wat staat er naast Solenoid voor de verschillende leden op het programma?
Onze gitarist Roel is de enige die er op het moment nog zijprojecten op nahoudt. Hij leeft dan ook op en top voor de muziek. Verwacht later dit jaar dan ook maar nieuw werk van Mr. Mama en Sardonis. Geen van beide bands zijn te vergelijken met Solenoid maar leveren wel prachtig werk! Frenz was in een kort verleden zanger/gitarist bij The Killbots maar dat project is voor onbepaalde tijd in de kast verdwenen. Ergens wel spijtig want The Killbots waren echt goed en bovendien een bevriende Genkse band waarmee we ons repetitiehok deelden.

Op jullie myspace staat een banner van 'Rock Against Child Abuse'. Vertel.
Tja, als je het nieuws aanzet, hoor je de laatste tijd echte horrorverhalen over kindermisbruik, mishandeling, ontvoering en moord. Een mens vraagt zich soms af of we wel echt in de eenentwintigste eeuw leven. En het blijft niet beperkt tot de lagere sociale klassen, ook het establishment is betrokken partij. Kinderporno, alsjeblief, hoe kan je je zo verlagen? Zelfs priesters kunnen blijkbaar hun handen niet meer thuishouden! Afschuwelijk! Van kinderen -maar niet alleen kinderen - blijf je af! We ondersteunen dan ook Rock Against Child Abuse ten volle! Hoe meer deze problematiek aan de kaak gesteld wordt, des te beter. Hoewel deze organisatie ook van Genk is, kennen we ze niet persoonlijk maar we willen hen op onze manier helpen. Mochten ze ooit op ons beroep willen doen om hen met een concert te ondersteunen, dan staan we graag voor hun klaar.

Super! Iets anders. Kwatongen beweren dat El Guapo Stuntteam de handdoek in de ring heeft gegooid. Wat vinden jullie daarvan en wie gaat er hier in België die zogenaamde rockfakkel overnemen? Is er nog hoop voor de Belgische rock?
Tja, ’t is jammer want het is een stevige en goede band. Maar misschien was de goesting wel wat weg. Ze hebben als band ook enorm veel gespeeld en meegemaakt en het blijft maar de vraag of je als rockband in België wel ‘veel’ hoger geraakt dan wat El Guapo bereikt heeft. Maar zeg nooit nooit. Er bestaat zoiets als een rockvirus en wellicht begint het bij hen binnenkort terug te kriebelen en zijn ze weer vertrokken voor de volgende 20 jaar.

Laat ons hopen! We zijn er wel weer wat laat mee maar om af te ronden, enkele eindejaarsvraagjes :
Beste plaat 2008 : Het zijn er twee. The Bellrays met ‘Hard, Sweet And Sticky’ en nog steeds Iron Maiden met ‘Killers’.
Beste concert 2008 : The Godfathers en Down, beiden in de AB.
Meest geweldige gebeurtenis 2008 : Onze Amerikaanse East Coast Tour.

Bedankt voor je tijd en hopelijk zie ik jullie vlug terug ergens aan het werk.